Klanten in de schijnwerpers

Over klantervaringen in een individueel of team- coachingstraject of training bij Langedijk Consult.

Deze pagina bevat bijdragen van klanten en opdrachtgevers met wie ik heb gewerkt in het kader van hun vraag op het gebied van professionalisering en/of burn-out preventie. Bijdragen over hun ervaring met specifieke coachingsthema's, zoals die ook beschreven worden in de nieuwsbrieven van Langedijk Consult. Thema's waar zij mee te maken hadden en die hier aan bod komen zijn o.a.:

Effectiever communiceren en (samen)werken
Coachend leidinggeven
Businesscoaching
Timemanagement
Herstel en balans, burnout preventie

In onderstaande verhalen schrijven klanten open over hun coachingsvraag en ervaringen met onze coaching. Overweegt u een coachingstraject of training te volgen bij ons en wilt u beknopte referenties lezen? Zie hier voor enkele van de referenties door klanten en opdrachtgevers over (team)coaching, training en advies door Langedijk Consult. U kunt ook direct contact opnemen met Miranda: 06-13.54.10.47.

Anders omgaan met feedback

Miranda en ik lopen langs het water in het Twiske. Het was ons derde gesprek en ik had net verteld hoe ik een gesprek wilde beginnen met een collega. Terwijl ik tegen Miranda vertel hoe ik dit aan ga pakken, stopt ze en zegt: "Tobias, ik word bang van je". Op dat moment viel bij mij het kwartje. Als voorbeeld herhaalde ze mijn woorden en ik werd bang van mezelf. Op die plek, wist ik dat ik een verandering had gemaakt en dat mijn coachingstraject zijn vruchten aan het afwerpen was.

Enige weken daarvoor had ik in een feedbackronde op kantoor van collega's pijnlijke zaken gehoord. Het grootste kritiekpunt wat ik kreeg was dat ik niet open voor feedback stond en mensen het moeilijk vonden feedback aan mij te geven. Ik had inmiddels een grote muur rond mijzelf opgebouwd, reageerde erg kortaf naar collega's en dacht dat ik alles alleen af kon handelen.

Mijn leidinggevende bood mij na al deze feedback aan een coachingstraject te gaan volgen bij Miranda. Ik overwoog na al deze kritiek ontslag te nemen, maar vond het idee om aan mezelf te werken waardevoller.
Immers, zou ik bij een nieuwe werkgever uiteindelijk niet tegen dezelfde zaken aan gaan lopen?

Omdat ik aan mezelf wilde werken heb ik de aanbieding aangenomen en daags na het gesprek had ik een intakegesprek met mijn leidinggevende en Miranda. Ze vroeg me of ik er bezwaar tegen had als we gingen wandelen, iets wat ik niet had.

Tweewekelijks gingen we richting het Twiske en liepen daar anderhalf uur. Na afloop maakte ik huiswerk, en oefende ander gedrag. Ik vroeg om feedback bij de collega's, probeerde minder zwart-wit te reageren en te denken en kleurde mijn reacties blauw. (Een mooie oefening!).

Nu het traject is afgerond merk ik aan alle kanten een grote verandering. Ik voel me weer passen in het team. Feedback zie ik inmiddels niet meer als een persoonlijke aanval, maar als een tool om beter beslagen voor de dag te komen. Ik kan mensen alleen maar aanraden om een coachingstraject in te gaan. Je komt er zo veel beter uit. Tobias

Uit de dip

Een jaar geleden ben ik na een turbulente periode onder andere door een baanwisseling persoonlijk uit balans geraakt en ben ik het enthousiasme en plezier in mijn werk en privé even volledig kwijtgeraakt.

Miranda heeft me, al wandelend door de polder, begeleid bij het terugvinden van de balans en het accepteren van en het omgaan met de situatie waarin ik me bevond. Dat was zeer positief en erg leerzaam. Ik ben de hele periode, vanaf het moment dat ik uit balans raakte met alle gevolgen van dien, als een soort 'reis' gaan zien. Het is niet makkelijk geweest en er zullen vast nog meer momenten komen ik mijn leven dat ik me ongelukkig zal voelen, maar ik heb mezelf op een andere manier leren kennen. Ik heb geleerd om voor mezelf te kiezen. Ik ben bezig geweest met zelfreflectie en ik herken mijn valkuilen en bepaalde gevoelens en emoties beter. Ik ben minder hard voor mezelf en accepteer het wanneer iets anders loopt dan gepland of verwacht. Die manier van kijken en reflecteren zet ik door.

Ik ben door het coachingstraject een heel moeilijke periode in mijn leven gaan ervaren als een verrijking. Ik kan er op een positieve manier op terugkijken en daarbij de gevoelens van pijn, falen en verdriet nog steeds voelen, maar ook trots zijn op mezelf! Ik heb moeilijke keuzes moeten maken, maar kon daardoor wel snel weer volledig gaan werken. Ik ben de organisatie en mijn leidinggevende dankbaar dat ik de kans heb gekregen om dit traject te volgen. Ik ben hierdoor gegroeid.

Recent voerden Miranda en ik het terugkomgesprek. Dat was weer erg prettig. Het gaf wederom stof tot nadenken en inspiratie! Als ik terugdenk aan een jaar geleden, ben ik blij dat ik die periode heb meegemaakt, maar vind ik het ook zo bijzonder dat alles zo snel weer 'goed' is gekomen. Mede dankzij jou en daar ben ik je erg dankbaar voor...

Klinkt allemaal heel zoetsappig, maar zo voelt het wel! Marleen, leerkracht

Feedback

Tussen mijn leidinggevende en mij botste het regelmatig. Het was een soort neerwaartse spiraal waarin het vertrouwen over en weer afnam wat niet bevorderlijk was voor onze samenwerking. Ik voelde me op mijn vingers gekeken en als een kind in plaats van als een uiterst betrokken professional behandeld. Hij had het gevoel dat ik overal tegen in ging, dat ik geen openheid gaf en niet mee wilde werken.

Het maakte dat we gefocust waren op de signalen die bevestigden dat de ander er inderdaad negatief in zat. Dus de ergernissen stapelden zich op en ik begon steeds meer op te zien tegen het contact. Ik ging mijn baas uit de weg en daarmee bevestigde ik dus eigenlijk wat die meende te zien in mij. Omgekeerd ging hij mij steeds meer ‘op het matje roepen' en deed zo wat ik heel vervelend vond.

Op een gegeven moment hebben we uitgesproken dat het zo niet langer ging. We leden er allebei onder en wilden er iets aan doen. In eerste instantie misschien nog niet heel erg van harte, maar we wilden een poging wagen. We hebben toen een gesprek gevoerd met elkaar waar Miranda als procesbegeleider bij zat. We gaven allebei aan hoe we er in zaten en wat ons dwars zat. Daarbij werd geen genoegen genomen met de ‘buitenkant' van het verhaal. Miranda vroeg door tot we op de kern zaten en de zere punten open op tafel lagen. Dat vergde eerlijk feedback geven aan elkaar en open staan voor wat de ander zei. Dat was niet zo makkelijk. Voor het geven van feedback stel je je nogal kwetsbaar op. Dat ging steeds beter omdat de ander echt gevraagd werd te luisteren. Dus als je dan iets meldt dat niet fijn voelt en de ander loopt daar over heen, dan krijgt die de spiegel voorgehouden met: "Heb je gehoord wat ze zei? Zie je wat dat haar doet? En wat doet dat met jou?" Geen "ja, maar" of in de aanval dus. Dat doorbrak een patroon. Op die manier zijn we echt naar elkaar gaan luisteren en dat maakte dat we allebei ook onszelf en onze eigen rol stevig onder de loep namen.

Aan het einde van dat gesprek waren we zover dat we dat proces van feedback geven en ontvangen allebei heel graag wilden voortzetten. En dat hebben we gedaan. We hebben elkaar regelmatig gesproken waarbij we steeds niet alleen de inhoud van het werk bespraken maar ook even aandacht hadden voor hoe we met elkaar omgingen. Al vrij snel ging dat steeds vanzelfsprekender en nu is onze relatie zo gedraaid dat we heel veel aan elkaar hebben. We steunen elkaar en kunnen kritisch zijn waardoor we verder komen.

In een terugkomgesprek dat we een paar maanden later hielden met Miranda zaten we letterlijk anders bij elkaar. We zaten naar elkaar toegedraaid, keken elkaar aan, de sfeer was vrolijk en we waren trots op wat we samen hadden bereikt. Super!
Marga T.

Eigen inzicht

De zoveelste cursus waaraan ik vol enthousiasme deelneem. Weken, maanden later denk ik dan vaak: "waar ging het eigenlijk over?" terwijl de mailbox weer eens volzit, er drie gemiste oproepen in het display verschijnen, de nota gisteren klaar had moeten zijn en de stukken voor de vergadering morgen nog gelezen moeten worden. Dat leidt toch een beetje tot zorg, want ik dacht nu toch reeds alles te weten over kleuren, driehoeken en cirkels.

Deze cursus was voor mij bijzonder. Daar waar ik anders nog in de uitgereikte stukken en aantekeningen moet nalezen wat ik geleerd had moeten hebben en waar anders de opgedane kennis na maanden verbleekt en deze alleen gebruikt wordt als een functioneel gereedschap, heb ik nu iets meegenomen wat van mij is.

In drie dagen hebben de deelnemers aan de bijeenkomst/opleiding "managen met verstand en gevoel" met elkaar, begeleid door Miranda, zelf de onderwerpen geformuleerd en gezamenlijk conclusies getrokken. Geen strakke overvolle cursusagenda met lesblokken van 90 minuten. Wat een verademing om zelf te mogen ontdekken en te leren van elkaar. Niet de handigheidjes voor de dagelijkse praktijk en om de werkweek maar goed door te komen, maar wel de onderwerpen met elkaar bespreken die een organisatie/bedrijf daadwerkelijk kunnen veranderen en de rol die wij daarin hebben.

In drie dagen heb ik veel over mijzelf geleerd dankzij de deelnemers en Miranda. Niet de antwoorden op de vragen waren belangrijk, maar de vragen die onbeantwoord zijn gebleven, Zij blijven hangen en zetten mij blijvend aan het denken. Met de kennis, dat wat ik weet kan ik opzoeken, dat wat ik voel moet ik zoeken. Deze keer heb ik het gevoel dat ik iets meeneem wat mij begeleidt en niet iets wat verbleekt naar mate de mailbox weer volzit, de nota af moet en de stukken voor de vergadering klaar liggen. Tijdens het meest dringende telefoongesprek denk ik weer aan: "Jij bent ok en ik ben ok" en ben ik trots op wat wij als deelnemers van elkaar hebben geleerd.

Jur, teamleider

Staan

Onze afdeling bestaat uit een klein, professioneel team met goed gebekte mensen. Ten behoeve van ondersteuning van de afdeling is een secretarieel medewerkster in dienst. Voor de uitvoering van haar werkzaamheden is zij voor een groot deel afhankelijk van zaken die haar door de professionals moeten worden aangeleverd. Die aanlevering gebeurt niet altijd stipt op tijd danwel is onvolledig of slecht verzorgd. De medewerkster heeft veel moeite haar collega's daar op aan te spreken.

Ze maakt zich klein en kwetsbaar in die contacten (‘sorry, dat ik je er om vraag, ik weet dat je het druk hebt,...'), terwijl er harde afspraken liggen over de wijze waarop de zaken dienen te worden aangeleverd. De medewerkster schakelt mij vaak in om de professionals weer even kort en bondig aan de afspraken te herinneren.

Daarnaast is de medewerkster erg gevoelig voor de sfeer op de afdeling en tussen collega's onderling. De professionals laten zich door elkaar niet alles zeggen en aanleunen, dus af en toe knettert het in een teamvergadering of in de wandelgangen. De medewerkster, die zelf buiten de ‘conflictsituaties' staat trekt zich dat erg aan en neemt dit ook mee naar huis. Ze wordt er (letterlijk) ziek van... We besluiten om eens te kijken of een coach haar kan helpen meer weerbaar en minder kwetsbaar te worden.

Er vindt een intakegesprek met Miranda plaats. De medewerkster is enthousiast over de inhoud van dat gesprek en heeft er vertrouwen in dat het haar iets op kan leveren. Een half jaar en acht gesprekken later wordt de coaching afgesloten.
Ik ben verbaasd en ontroerd over de resultaten van het coachingstraject! Ik heb de medewerkster (‘sorry, dat ik hier ook werk') zien veranderen in een bewuste, stevige vrouw, die zich niet door professionals laat afschepen als ze iets van hen wil. Die ze aan durft te spreken op de afspraken die zij niet nakomen. Die meer inzicht heeft gekregen in gedrag en reacties van anderen en begrijpt dat spanningen tussen anderen niet van haar zijn. Die weet dat ze er mag zijn, dat ze mag zijn wie ze is en dat ze daarvoor dichtbij zichzelf moet blijven.

Ook de collega's hebben de verandering met bewondering en waardering waargenomen. Er kan gecommuniceerd worden op gelijkwaardig niveau. Je hoeft niet extra tactisch of voorzichtig te zijn; jijzelf mag ook zijn wie je bent!
Tot slot is de medewerkster zelf ook erg ingenomen met de resultaten en groei die ze heeft doorgemaakt. Ze ervaart sommige inzichten als ‘een bevrijding'. In het werk komt dat duidelijk naar voren.

Onze afdeling heeft een zeer beperkt budget en we moeten heel erg op de kleintjes letten. Een individueel coachingstraject financieren is dan ook een aardige rib uit ons lijf, maar deze investering was het meer dan waard want onze hele afdeling plukt er nu de vruchten van!
T.H. manager

In gesprek

Ik kan het kort houden, dit stukje. Ik dacht namelijk dat ik het prima deed. Ik kreeg geen signalen dat het anders was. Tot ik doorkreeg dat ik niet open stond voor die signalen. Dat ik onmiddellijk in de verdediging sprong als een medewerker met kritiek kwam. Dat ik mijn beleid toelichtte en niet doorvroeg waar ze nou eigenlijk mee zaten. En dat ze dus al een tijdje niet meer kwamen. Niet bij mij althans...

Dat was geen leuk inzicht. Je doet het toch graag gewoon goed. Zeker naar je mensen toe. Miranda liet zich niet bepaald afschepen met mijn commentaar dat ze het verkeerd zag ("Kijk, dit bedoel ik", zei ze...). Ik ben me anders gaan opstellen. In lijn met hoe ik wil zijn en niet meer zo bang dat ik altijd de oplossing moet hebben.

Het heeft een tijd geduurd voor ik het vertrouwen terugkreeg van mijn team. Inmiddels is de sfeer sterk veranderd. Het is moeilijker geworden, want de mensen hebben zorgen en zijn erg kritisch. Maar het is ook makkelijker geworden. Want die dingen waren er voorheen ook, alleen ik kreeg ze niet boven water. Nu zoeken we samen uit hoe we met alle, soms bedreigende, veranderingen die spelen, om willen gaan. Dat werkt. Miranda, dank je wel!

Paul, Manager

Missie

Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en me opgegeven voor de opleiding mediation echtscheiding en omgang. Inmiddels heb ik die afgerond en sta ik voor de kennistoets die me toegang geeft tot het geregistreerde mediatorschap. Ik ben bezig met mijn ondernemersplan, ik netwerk en verzamel mensen om me heen die me feedback geven.

Mijn missie...
Ik verwezenlijk eindelijk waar ik al jaren lang over droom en wat ik vanwege allerlei "ja, maars" nooit eerder heb aangedurfd, tót nu toe: voor mezelf beginnen!

Wie kent dat niet... Heel enthousiast ergens aan beginnen om er gaandeweg achter te komen dat je nog heel veel mechanismen hebt die je nog niet voldoende hebt aangepakt en getransformeerd. Mechanismen waardoor je steeds minder enthousiast wordt, bergen gaat vormen van onmogelijkheden en uiteindelijk belandt je idee, je doel in de vuilnisbak, de ijskast of op de zolderplank. Want het falen van jezelf wil je niet zien.
Maar deze keer dus niet...

Omdat ik dit patroon van mezelf maar al te goed kende, ben ik begonnen met een gericht coachingstraject bij Miranda vanuit de vraag "Hoe zet ik een kleine onderneming op?".
Er volgden vier mooie, lange wandelingen in het Twiske. Miranda coachte me heel gericht, concreet, helder, duidelijk, kundig en zakelijk empathisch. Ze had weinig woorden nodig om tot de kern te komen. Ze liet me niet vluchten, hield me een spiegel voor en hielp me mijn vluchtgedrag te transformeren tot een bewuste keuze.

Tijdens onze laatste wandeling, achterover hangend in windkracht 9, kwam er een einde aan de coaching, met een stormachtig inzicht. Wat dat is houd ik natuurlijk voor mezelf. Maar ik kan hier met trots aangeven, dat ik mijn oude patroon heb bevochten en weten te transformeren. Met als uitkomst dat ik straks praktisch goed voorbereid en met zelfvertrouwen kan gaan starten als geregistreerd mediator.
Regelmatig zal ik mijn mechanismen nog voorbij zien komen, maar dan zal ik weer denken aan die ene dag in maart 2008 stormkracht 9 en wat ik mezelf daar heb beloofd.

Bedankt Miranda!

Petra, gezinsvoogd

Bezieling

"Frank, waar ben je in vredesnaam mee bezig?"
Ik had een paar minuten tevoren aan mijn buurjongetje uitgelegd dat als hij wilde weten of het lampje van zijn Electro-doos nog werkte, hij het ene draadje in het ene gat en het andere draadje in het andere gat van het stopcontact moest stoppen. Volgens mijn buurjongetje was dat levensgevaarlijk, maar hij was ook pas negen. Ik deed het dus maar voor hem, vol goede bedoeling en overtuiging. Ik was immers al elf!

Ik stond nog met de zwartgekleurde Electrodoos in mijn hand naast het stopcontact toen de buurvrouw me bij mijn kladden greep, gealarmeerd door het gelijktijdig uitvallen van haar stofzuiger en alle lampjes van de kerstboom. "Wat bezielt jou toch als je zulk soort dingen doet?" riep ze wanhopig uit. En voor het eerst begreep ik dat ik bezield was. Het resultaat was niet altijd goed, maar bezield was ik!

Meer dan dertig jaar later vroeg Miranda mij of ik een stukje wilde schrijven over Missie en Bezieling. "Waarom vraagt ze dat aan mij? Omdat ik zo bezield ben?" vroeg ik me af. Want bezield ben ik nog steeds. Al is het resultaat nog steeds niet altijd goed, als ik me ergens bij betrokken voel, ga ik er vol overtuiging tegenaan. Ook nu vlieg ik in de mij opgedragen taak: "Wat hebben Missie en Bezieling met elkaar van doen?" Kan ik dat in minder dan 300 woorden omschrijven?

Een missie is een, eventueel zelf-opgelegde, opdracht aan een groep mensen. Vaak zijn de deelnemers aan een missie bezield, maar net zoals bij jongetjes van 11 is dat ècht geen garantie voor een goed resultaat. Alleen als ook bezielde mensen goed luisteren naar elkaar, alle argumenten goed afwegen en zich daarnaar schikken, is het totale resultaat beter dan dat van iedereen apart. Want, pas op: hoe meer bezielde mensen, hoe meer stoppen er door kunnen slaan. Frank, Inspecteur

Ruimte door timemanagement

Ik heb Miranda's timemanagementcursus 'kiezen voor ruimte' gevolgd evenals de daarop volgende cursus voor gevorderden. Tot slot heb ik een wandelcoachingsgesprek met Miranda gedaan. Het gaat me prima na ons gesprek. Werken aan timemanagement bleek meer dan 'beter plannen'. Het heeft me duidelijk gemaakt welke kant ik op wil. Ik bleef nadenken over de vraag of ik van werk zou moeten veranderen. Nu weet ik zeker dat ik dat wil én waarom. Een beetje wist ik ook al dat de wens van werk te veranderen niet alleen met het werk zelf te maken had (werkdruk etc.) maar ook met de wens erbij te horen en iets 'zinvols' te doen. Iets waar mijn hart ligt (milieu, duurzaamheid). Dus daar ga ik verder in zoeken.

Ik had er niet echt een voorstelling van, hoe een coachingsgesprek er uit zou zien en achteraf gezien vond ik, dat Miranda door de vragen die ze stelde, erg goed naar de kern wist door te dringen en mij ook op een bepaalde manier een spiegel voorhield... Kortom: ik kwam met een tevreden en prettig gevoel thuis. Ik merk dat ik af en toe nog vast loop in oude patronen, maar ook dat het me steeds beter lukt, me er weer uit te trekken en mijn weg te vervolgen...

Bedankt en tot ziens/mails!

Groet, Eva

Herstel

Een stukje over herstel. Dan ga ik schrijven over hoe ik mijn eigen herstel nog steeds mag ervaren. Mijn tweede burn-out dient zich aan in het voorjaar van 2006. Opnieuw overvallen worden door die vreselijke vermoeidheid, lamlendigheid en apathie. Van de wereld gevallen en niet meer voor iets te motiveren. Met een tijdelijk contract in een nieuwe baan niet echt het moment om in deze toestand terecht te komen. Maar door het gebrek aan grenzen stellen val ik steeds weer in mijn eigen valkuil, doorgaan tot je er bij neervalt en dan ook letterlijk.

Via een traject bij bedrijfspsycholoog en fitness kom ik terecht bij Miranda. Naar het management toe is er voldoende vertrouwen opgebouwd om mij dit coachingstraject te verlenen. Voor mij het begin van een heel nieuw leven.

Bij Miranda kies ik voor de wandelsessies, lekker veel buiten, in beweging en niet zo statisch. Nou dat ‘niet statisch zijn' is het zeker, wat een werk verrichten we elke keer in het Twiske. Er zijn momenten geweest (dieptepunten?) waar ik niet verder kwam dan een klein stukje omdat ik eenvoudigweg niet verder kón lopen, en hoogtepunten waarin ik huppelend en zingend mijn sessie doorzweefde. Maar welke vorm de sessie ook aanneemt, daarna volgt altijd de bezinning over wat er is gezegd en gedaan. Grote stappen, kleine stappen, vaak vooruit, maar net zo goed achteruit.

Wat voor mij in dit traject zo waardevol is gebleken, is het feit dat ik ook na hevige sessies, eerder herstel en weer beter in mijn vel zit. Ik kan dingen sneller in het juiste perspectief zien en een plaats geven zonder dat het me belemmert in mijn dagelijks functioneren. Dat is heel belangrijk in mijn werk als juf op een basisschool; de kinderen voelen je stemming haarfijn aan en weten het meteen als er iets met hun juf aan de hand is.

In het woordenboek staat bij herstel o.a.: terugkeer tot vroegere toestand. Dit is voor mij zeker geen optie geweest. Herstel is voor mij niet per definitie hetzelfde als beter worden of beter zijn, maar meer het 'heel' worden als persoon. De persoon die ik kies nu te zijn.
Het is heerlijk om uit mijn burn-out te zijn en daar wil ik uit blijven.

Balans houden zal daarom altijd een van de belangrijkste speerpunten voor me zijn.

Om ervoor te zorgen dat ik die balans houd, neem ik op korte termijn hersteltijd. Veel wandelen, zingen in een koor, lezen of zomaar even helemaal niets. Het geeft me nieuwe energie en bied me de mogelijkheid leuke en spannende uitdagingen aan te gaan. Uitdagingen zoals het weer volledig terug zijn in mijn fulltime baan, starten met een studie aan het HBO in september en wie weet de Vierdaagse van Nijmegen lopen. Heerlijk om zo te mogen genieten en leven in plaats van louter te bestaan! Met oprechte dank aan Miranda.

Gabriëlla

Balans

Nadat ik een cursus ‘coachen van vrijwilligers' had gevolgd kwam ik tot de conclusie dat ik eerst zelf gecoached moest worden voor ik iemand anders kon gaan coachen!
Als voorzitter van de stichting Koogerpark heb ik toen een aanvraag bij de Nieuwe Winst ingediend voor coaching door een professional. De Nieuwe Winst koppelt maatschappelijk betrokken bedrijven die hun kennis, ervaring en menskracht vrijwillig willen inzetten aan maatschappelijke organisaties, zoals Stichting Koogerpark. Miranda bood een coachingstraject aan en zo hebben wij elkaar ontmoet.

Eén van de zaken waar wij het regelmatig over hebben gehad is het vinden van balans. In mijn hoedanigheid als voorzitter, moeder, echtgenote en werkneemster bij "Filmtheater De Fabriek" was mijn vraag: Hoe houd ik de zaken in evenwicht en hoe houd ik daarnaast ook nog eens wat tijd over voor mezelf, bij een gemiddelde werkweek van 60 uur?

Het belangrijkste dat ik geleerd heb is dat ik zelf invloed heb op die balans en hem kan herstellen. Bijvoorbeeld door te zorgen voor regelmatige ontspanning door dingen te doen die ik leuk vind, samen of alleen, maar ook door meditatie- en yogaoefeningen toe te passen. Ik maak keuzes die me ontlasten en die taken verlichten. Ik maak lijstjes zodat de nog te verrichten zaken inzichtelijk worden en ik er niet meer constant over loop te piekeren. Ik ruim op, zorg voor ruimte in mijn huis en in mijzelf. Het maakt dat ik veel meer geniet van mijn plannen, maar ook van de dingen die ik heb bereikt.

M. Gandhi heeft ooit een uitspraak gedaan die ik als lijfspreuk probeer te hanteren: "Als je doet wat je leuk vindt en waar je achter staat, dan hoef je nooit meer te werken".

Voor mij betekent het verrichten van vrijwilligerswerk ontspanning, ondanks dat je er lichamelijk en soms ook geestelijk moe van wordt. In mijn werk bij "De Fabriek" heb ik op het professionele vlak te maken met vrijwilligers. Die vrijwilligers (bij de Fabriek, maar ook bij stichting Koogerpark) kiezen er bewust voor om zich in te zetten voor een goede zaak. Door de wisselwerking van hun enthousiasme en inzet word ik opgeladen. Ook geven en nemen is op deze manier in een prettige balans!

Dankbaar aan Miranda voor haar wijze lessen en dat ik dit mag en kan doen.

met groet, Anneke

Uitdagingen

Een jaar geleden heb ik een korte coachingscursus gevolgd. Om de dingen die ik daar geleerd heb te verdiepen en toe te kunnen passen in mijn werk heb ik daarna deelgenomen aan Miranda's intervisiegroep. Ik vond de sfeer heel open en ik merkte in de loop van de bijeenkomsten dat ik mijn vaardigheden steeds beter kon gaan gebruiken. In gesprekken luister ik beter, ik stel open vragen en vat samen. Ik wil graag weten wat iemand mij echt te vertellen heeft en dat krijg ik nu veel beter boven tafel. Dat levert mij voldoening op en het leidt tot beter samenwerken!

Naast mijn werk ben ik professioneel kanoster. Ik zat al een tijdje in mijn maag met een situatie met betrekking tot het kanoën, waardoor mijn prestaties achterbleven. Tijdens onze laatste intervisiebijeenkomst ging het over hoe je van een probleem een uitdaging kan maken. Miranda liet me zien dat het probleem waar ik tegen aan liep niet door mij op te lossen was: je kunt niet iets veranderen waar je geen invloed op hebt. Soms ligt de uitdaging dan in het zoeken naar een andere situatie.

Dit was het laatste zetje wat ik nodig had om serieus na te gaan denken over mijn verdere carrière. Ik heb contact gezocht met een echte 'World Class Coach' in Londen. Ik denk dat hij voor mij de geschikte persoon is om mij verder te begeleiden bij het kanoën om het beste uit mijzelf te halen. Bijkomende uitdaging hierbij is dus dat ik voor het einde van het jaar naar London ga verhuizen, waar ik een jaar zal gaan werken en trainen! Het is heel spannend en ik heb er enorm veel zin in!

Moniek

Geluk

Toen ik het coachingstraject begon zat ik niet lekker in mijn vel. Mijn doelen, zoals ik die in het eerste gesprek heb benoemd, waren: weer voldoende energie hebben en van het leven genieten.

Ik heb gekozen voor wandelcoaching. Het leek me sowieso lekker om buiten te lopen in een mooi gebied. En het sprak me aan. Letterlijk stappen nemen. Letterlijk ergens bij stil staan. Ik heb die wandelsessies met Miranda als erg prettig ervaren. We zijn nagegaan wat me belemmerd heeft en waar ik gelukkig van word. Voelen wat het is dat ik echt wil en daar vervolgens ook voor durven en kunnen kiezen.

Wat er veranderd is? Ik blijf dicht bij mezelf. Ik zeg ‘ja' als ik iets wil en ‘nee' als ik het niet wil. En als ik ‘ja' zeg, dan ga ik er voor en zet me voor 100% in. Alles geven betekent niet meer dat ik ‘stuk ga'. Op deze manier werken geeft me juist heel veel. Ik heb gesprekken gevoerd met mijn leidinggevende. Aangegeven dat ik een paar dingen wilde veranderen in mijn werksituatie. Ik ben ook duidelijker naar collega's. Ik ga nu al weer een tijd met plezier naar mijn werk, en als ik thuis kom heb ik energie over om leuke dingen te doen, voor mezelf en met mijn gezin. Natuurlijk heb ik nog wel eens een rotdag. Maar veel vaker vliegt de dag voorbij en ga ik met een tevreden gevoel naar huis.

D.G. Technisch specialist.

Succes

Toen Miranda me vroeg of ik iets wilde schrijven over de betekenis van succes voor mij, moest ik wel even nadenken. Ik heb altijd hard gewerkt aan succes. Zo hard dat ik er nauwelijks nog van kon genieten. Een beetje als een medaillewinnaar die tijdens de uitreiking van de prijzen al weer aan het trainen is... Dat brak me op een gegeven moment op.

In het coachingstraject is me duidelijk geworden dat ik heel perfectionistisch ben en dat ik alles onder controle wil houden. Dat te veranderen was een grote stap. Collega's kijken me soms nog verbaasd aan. Ik laat dingen veel meer los en ik draag meer over aan anderen. Dat verbetert de communicatie en betrokkenheid in mijn team. Zelf ben ik ook verbaasd. Ik duw en trek veel minder aan mezelf en anderen, het werk loopt beter en relaxter en ik kan er, samen met mijn team, van genieten. We boeken dus nog steeds succes: maar heel anders dan voorheen.

A.M. manager