In gesprek met Dirk Meijer, chief executive bij Prosafe
Motiveren over de landsgrenzen heen:
van 'gelijk hebben' naar 'gelijk krijgen'.
Prosafe, gevestigd in Brussel, houdt zich sinds 1990 bezig met de veiligheid van consumentenproducten in Europa. Ze streeft naar Europese eenheid en meer samenwerking in de handhaving op dit gebied. Gestart als een informele club handhavers met betrekking tot productveiligheid (van gloeilampen tot speelgoed en van verlengsnoeren tot zonnebanken) is de organisatie uitgegroeid tot een wendbare projectorganisatie die grote onderzoeken uitvoert voor de Europese Commissie. Een organisatie waarin de markttoezichthouders (zoals de Voedsel en Waren Autoriteit in Nederland) binnen en buiten de Europese Unie elkaar vinden om kennis en ervaring te delen en toe te werken naar meer uniforme regelgeving en handhaving.
Dirk Meijer is van huis uit (bio)chemicus en heeft een lange staat van dienst als manager/directeur binnen de inspectiediensten op het gebied van voedsel- en productveiligheid. Hij is sinds 1999 bezig met het uitbouwen van deze organisatie en sinds 2009 directeur van Prosafe: "Mijn droom is het motiveren van mensen tot samenwerking en afstemming. Het creëren van een win-win situatie". Prosafe is bij uitstek een organisatie die het van motiveren van mensen naar win-win situaties moet hebben. Ze beweegt zich tussen vertegenwoordigers van een groot aantal landen, autoriteiten, consumentenorganisaties en de Europese Commissie.
Dirk: "Nederlanders zijn over het algemeen heel direct en ze willen gelijk hebben. Die houding verkleint je kansen in Brussel. Hier succesvol zijn betekent heel veel netwerken. Dat kost tijd. Je investeert in het opbouwen van vertrouwen, in het werkelijk leren kennen van mensen. Dat doe je door niet leidend maar dienend te zijn. Goed kijken, luisteren, voelen. Na verloop van tijd wordt je dan om je mening gevraagd, in plaats van dat je die te pas en te onpas ventileert. Je moet weten wie je wel en wie je niet (direct) aanspreekt, je goed voorbereiden en zorgen dat mensen je weten te vinden. Dat ze merken dat je mensen kunt verbinden met elkaar. Zo netwerken vergt ook begrip voor culturele verschillen. Want die zijn er. Wij denken al snel ‘Vlamingen spreken ook Nederlands, dat is makkelijk'. Maar er zijn flinke verschillen waar je rekening mee moet houden. Voor Duitsers geldt bijvoorbeeld dat ze veel hiërarchischer zijn ingesteld dan wij. De delegatieleider spreekt. Je moet dan niet aan een willekeurig iemand in de delegatie vragen "Wat vindt u?". Daarmee schoffeer je de leider, dat wordt niet geapprecieerd.
Naarmate je zuidelijker gaat betekent dat ook uitgebreider uit eten met elkaar. Men heeft daar een meer Bourgondische leefstijl en elkaar leren kennen is veel belangrijker dan hier. Je gaat eerst een relatie met elkaar aan, daarna maak je afspraken.
Een Fransman of een Italiaan praat ook vaak met wat wij zien als 'meer bombarie'. Maar dat is je eigen oordeel. Het helpt wanneer je probeert waar te nemen zonder die (voor)oordelen. Het is geen poeha, het is voor hen gewoon. Zo hoor ik vaak dat Nederlanders te snel en vrij grof gevonden worden. We melden hoe we over iets denken. Ook in het openbaar. Dat werkt tegen ons. Als je gaat voor resultaat heb je geduld nodig en moet je weten dat de echte beslissingen genomen worden in het informele circuit. Als Nederlanders gaan lunchen nemen ze een half uur om een broodje met kaas te eten. In Brussel is er een lunchpauze van 1,5 uur en dan wordt er goed gegeten. Maar daar worden, tussen de vergaderingen door, ook de wezenlijke beslissingen voorbereid. Daar ontstaan de coalities en slaat men spijkers met koppen. Wij willen gelijk hebben, maar het gaat over gelijk krijgen...
Je aanpassen betekent niet 'doen alsof'. Mensen voelen het als je niet authentiek bent. Dus ik blijf dicht bij mezelf en stel me bescheiden op. Ik probeer me bewust te zijn van verschillen zonder mensen af te rekenen op uiterlijkheden. Eerder werkte ik 2,5 jaar in Indonesië. Daar is het nog belangrijker elkaar eerst te leren kennen alvorens tot zaken over te gaan."
Dirk werkt samen met een groep mensen met heel verschillende achtergronden. Zo bestaat zijn directe team uit een Engelse van Nigeriaanse afkomst, een Oost-Duitse en consultants uit Nederland, Denemarken, Malta, Engeland en Italië en een Schot, die nu in Canada woont. Heeft dat impact op hoe je leiding geeft?
"Het motiveren van mensen is denk ik niet afhankelijk van waar ze vandaan komen. Wel van hoe ze zijn. Op persoonlijk niveau kijk je naar de mens zelf. Ik wil weten waar hun zorgen en talenten zitten.
Ik wil geen zwaktes omzetten in talenten, maar talenten waarderen, met zorgen helpen en zwaktes camoufleren. Zo kan het zijn dat iemand geweldig is in onderzoek doen, maar administratief de zaken niet zo goed op orde heeft. Dan kun je daar iemand naast zetten die administratief wel goed is en de persoon zelf vooral aanspreken op zijn kwaliteit: het leveren van prachtig onderzoek. Wanneer iemand onzeker is kun je geruststellen, of helpen met een planning. En mensen die heel breedsprakig schrijven zijn enorm goed als het gaat om het schrijven van formele rapporten. Zet ze daar dan op in en laat een ander de beknopte samenvattingen schrijven.
Ik geef mensen veel vertrouwen en verantwoordelijkheid. Dat past hier ook heel goed. Het zijn enorm gedreven mensen. Dat zijn ook wel de mensen met wie ik het liefst werk. Als mensen niet gemotiveerd zijn ben ik er eigenlijk snel mee klaar. Dat benoem ik. Als je je werk niet leuk vindt, ga dan iets anders doen. Volg je passie!
Met dit werk zorg ik ook goed voor mijn passie. Dat geeft veel energie en maakt dat je bergen kunt verzetten. Daarnaast neem ik af en toe een dag om met mijn hobby's aan de slag te gaan. Dat laadt de batterij weer op. Ik houd van wandelen en fietsen en ik ben een echte techneut. Lekker een middag knutselen aan modeltreinen vind ik bijvoorbeeld heerlijk."
Tot slot leg ik Dirk het SuccesManagementSpel voor. Dit spel om jezelf en anderen te coachen naar succes is een toolkit voor coaches, trainers, adviseurs en managers die de communicatie met en tussen mensen faciliteren en stimuleren. Mijn vraag aan hem: wat is jouw kwaliteit en wat is jouw ontwikkelpunt?
"Mijn thema is 'zelf moeten' versus 'loslaten'. Ik ben een goede visionair, eerder regisseur dan hoofdrolspeler. Daarmee ben ik van de grote lijnen. Ik zie graag mensen groeien en ik kan goed delegeren. Ik hoef me niet te bemoeien met hoe iemand iets doet. Ik kan het 'zelf moeten doen' loslaten.
Wil ik grote lijnen waar maken, dan heb ik echter iemand nodig die het praktisch maakt. Die de lijnen omzet naar concrete acties en SMART afspraken. Zulke mensen heb ik naast me in de vorm van onze consultants. Samen zijn we een perfect team."
Met dank aan Dirk Meijer voor het inspirerende gesprek! Miranda Langedijk
Dr. Miranda Langedijk is (team)coach en strategisch HRM consultant. Ze verzorgt MD-trajecten en geeft SuccesManagement (Team) trainingen. Ze heeft twee boeken geschreven over Human Resource Management, ze publiceert artikelen en columns en ze is uitgever van het SuccesManagementSpel, een toolkit voor coaches, trainers, adviseurs en managers.
Het interview door Miranda met Dirk Meijer vond plaats op 8 januari 2010 en werd gepubliceerd in de nieuwsbrief van het Tijdschrift voor Coaching en in onze eigen Langedijk Consult nieuwsbrief over het motiveren van jezelf (beide verschenen in maart 2010).
In gesprek met...
.jpg)
Zo nu en dan ga ik in gesprek met managers en professionals met een bijzondere kijk op, of veel ervaring met, een aan coaching gerelateerd onderwerp. Lees en 'luister' mee!